Veel mensen maken zich heel ernstig zorgen om alle ontwikkelingen in de zorg.
Deze
regering is zeer voortvarend als het gaat om dingen af te breken.
Mensen die
afhankelijk zijn van een of andere vorm van zorg, van spoedhulp in het
ziekenhuis tot hulp in de huishouding, zijn ongerust.
Ook erg veel
mensen die in de zorg werken maken zich zorgen. Om hun baan, maar vooral om hun
cliënten.
'Mantelzorg'
is het toverwoord in Den Haag. Familie en buren moeten maar helpen.
Familie
heeft niet iedereen; de 80-plussers hebben vaak kinderen die al 60-plus zijn en
ook vaak niet meer zo fit en gezond. Kinderen die nog wel fit en gezond
zijn,moeten full-time werken voor hun huis, hun ziektekosten, hun verzekeringen
en hun pensioen. Zoals de regering verlangt van iedereen.
Buren: veel
ouderen en gehandicapten of chronisch zieken hebben buren die zelf het nodige
mankeren. Zo niet, dan werken die buren waarschijnlijk al vijf dagen in de
week.
Zelf iemand
in dienst nemen,bijvoorbeeld voor de huishouding? Alfahulp?
Met een AOW,
WIA of Wajong, of andere uitkering kun je dat meestal niet betalen. Woon- en
ziektekosten worden steeds hoger, alles wordt duurder en woon- en zorgtoeslagen
worden steeds minder.
Dus de
ouderen, de mensen met psychische problemen, langdurig zieken, gehandicapten,
kortom de armsten in onze samenleving, zullen dan vaak maar afzien van hulp.
Kunt u zich de
gevolgen voorstellen van het niet meer gedaan worden van de huishouding in een
woning?
Ik denk dat na een paar maanden u zo'n woning niet eens
meer binnen wilt gaan. En wanneer dan het ongedierte het huis uit komt,
wie gaat het dan opruimen? Rutte? Een of ander TV-programma?
Velen zullen misschien uiteindelijk wel een einde maken
aan hun hopeloze toestand, hun leven. Het zij passief of actief. Wat dan veel
oplost voor de regering, de gemeentes en de zorgverzekeraars.
Velen zullen stilletjes zitten wegkwijnen, zonder
rollator, zonder hulp, zonder vervoer (voor bijvoorbeeld doktersbezoek of naar
een ziekenhuis, ver weg).
Anderen gaan door zonder zich goed en wel te realiseren
wat er mis is; eerst verwaarlozing van de huishouding, de administratie en
financiën, dan waarschijnlijk geen therapie en/of geen medicijnen meer.
Tot dat het dan een keer echt goed mis gaat!
Ministers, ambtenaren, verantwoordelijken, wat zegt u dan
tegen de eventuele slachtoffers of hun familie. Of tegen buren of anderen die
overlast te verduren krijgen?
Wat hebt u te
zeggen tegen de vele ouderen die uw Nederland opgebouwd hebben en zich nu als
last, als ongewenst moeten gaan beschouwen?
Wat zegt u tegen de mensen, die na vele jaren hard werken
voor een laag loon nu helemaal versleten zijn,maar nog niet eens recht op
medische zorg of een rollator hebben?
Wat zegt u tegen al die mensen die met heel hun hart
altijd gewerkt hebben in de zorg, die vaak al een functie- en loonsvermindering
geslikt hebben. Die vaak vrijwillig wat extra doe3n voor hun cliënten, en die
nu moeten vrezen afgedankt te worden, wetend dat hun hulp ècht nodig is.?
Nee, u kunt niet aankomen met : ‘we moeten bezuinigen in
de zorg. Niet zolang er nog geld gaat naar schandalig hoge salarissen èn
bonussen van de directeuren of managers in zorginstellingen en bij de
zorgverzekeraars. Zolang er nog zoveel miljoenen zijn voor de nieuwbouw van een
ziekenhuis op een ongewenste plek en totaal niet passend bij de
ziekenhuisplannen van de regio in de nabije toekomst.
Over de perikelen, wantoestanden en ellende en ergernis
van de patiënten en hun familie, veroorzaakt door de ziekenhuis reorganisatie
hier in Twente zou je op zich al een boek of een soapserie kunnen schrijven!
Regeerders, wat hebt u nou precies tegen solidariteit?
Tegen het delen van de lasten naar draagkracht?
Kunt u nog goed
slapen, zonder nachtmerries? Of heeft u toch ergens nog een geweten?
Beste mede “christenen” in Den Haag, let op:
“Wat gij aan mijner minsten hebt gedaan, hebt gij aan Mij
gedaan.”
Ooit zul u zich moeten verantwoorden voor alle ellende
die u (mede) hebt veroorzaakt.
