Het is nu al weer een tijdje dat mensen die thuiszorg krijgen daar een deel van moesten inleveren.Hoeveel, dat verschilt per gemeente.
In de gemeente waar ik woon is dat 40%. Dat komt in de praktijk neer op vrijwel de helft.
Nu zullen er zeker politici en anderen zijn die zeggen: ‘Zie e wel, het gaat best met wat minder.
Zij weten mogelijk niet beter, want de groepen die het het meest betreft zijn de mensen met weinig “stem” in de maatschappij; de ouderen, chronisch zieken, en gehandicapten. En de hardwerkende vrouwen van de thuiszorg.
Er zijn hoogstwaarschijnlijk geen doden te betreuren als direkt gevolg van het verminderen van de thuiszorg. Maar is dat alles wat telt? Gaat het niet ook om het behoud van een betje kwaliteit van leven?
Mijn ervaring is dat mijn huishoudelijke hulp elke keer heel erg hard werkt om toch nog zoveel mogelijk gedaan te krijgen. En dat is de ervaring van veel thuiszorg cliënten.
Niet alleen moeten nu veel doen in kortere tijd, maar bovendiengaan ze door periodes waarin hun baan onzeker is en/of waarin ze flink wat moeten inleveren.
De ouderen, chronisch zieken zijn erg afhankelijk van hulp. Alles wat ee hulp voor ze kan doen, waar ze mee geholpen worden, betekent meer energie, meer ‘ruimte’ en dus meer (sociaal) leven.
Voor velen kan het he tergste zijn dat de hulp geen moment meer heeft voor een gesprekje. Soms is de hulp de enige persoon die ze spreken, weken lang.
Nog meer cliënten lopen er tegenop dat ze moeten toekijken hoe hun huishouden, hun dagelijkse omgeving er steeds slechter uit gaat zien. Er vaker dingen steeds slechter gaan werken of stuk gaan. Of ze zullen zelf vaak dingen moeten doen die ze eigenlijk al lang niet meer kunnen doen. Met heel erg veel inspanning, en met vaak falen of vallen (en opstaan?) doen ze het dan toch. De gevolgen voor hun gezondheid en hun welbevinden kunnen negatief en erg groot zijn. Veel extra pijn, enorme uitputting, onomkeerbare achteruitgang van hun gezondheids- en functioneringsniveau.
En dat zijn nou net die dingen die (lang) onzichtbaar zullen blijven voor de buitenwereld.
Maar wat moet er gebeuren met de ouderen, chronisch zieken en gehandicapten die zover achteruit zijn gegaan dat ze veel meer hulp nodig hebben?
De bejaardenhuizen zijn gesloten of verpleegtehuizen geworden met lange, lange wachtlijsten. Voldoende thuiszorg is niet meer te krijgen.
Oh, en van die vrijwilligers; familieleden, buren, hebben we, zoals was te verwachten, ook niet veel gezien.
Maar, ook daar hebben onze politici weer een oplossing voor gevonden: ouderen, (en chronisch zieken, en gehandicapten?) kunnen euthanasie krijgen. Dan zijn de kosten die de maatschappij aan hen (terug!) moet besteden helemaal bespaard.
Ben ik de enige die in dit alles een lijn ziet?
