Gevolgen van het krijgen van minder hulp

Het is nu al weer een tijdje dat mensen die thuiszorg krijgen daar een deel van moesten inleveren.Hoeveel, dat verschilt per gemeente.

In de gemeente waar ik woon is dat 40%. Dat komt in de praktijk neer op vrijwel de helft.

Nu zullen er zeker politici en anderen zijn die zeggen: ‘Zie e wel, het gaat best met wat minder.

Zij weten mogelijk niet beter, want de groepen die het het meest betreft zijn de mensen met weinig “stem” in de maatschappij; de ouderen, chronisch zieken, en gehandicapten.  En de hardwerkende vrouwen van de thuiszorg.

Er zijn hoogstwaarschijnlijk geen doden te betreuren als direkt gevolg van het verminderen van de thuiszorg. Maar is dat alles wat telt? Gaat het niet ook om het behoud van een betje kwaliteit van leven?

Mijn ervaring is dat mijn huishoudelijke hulp elke keer heel erg hard werkt om toch nog zoveel mogelijk gedaan te krijgen. En dat is de ervaring van veel thuiszorg cliënten.

Niet alleen moeten nu veel doen in kortere tijd, maar bovendiengaan ze door periodes waarin hun baan onzeker is en/of waarin ze flink wat moeten inleveren.

De ouderen, chronisch zieken zijn erg afhankelijk van hulp. Alles wat ee hulp voor ze kan doen, waar ze mee geholpen worden, betekent meer energie, meer ‘ruimte’ en dus meer (sociaal) leven.

Voor velen kan het he tergste zijn dat de hulp geen moment meer heeft voor een gesprekje. Soms is de hulp de enige persoon die ze spreken, weken lang.

Nog meer cliënten lopen er tegenop dat ze moeten toekijken hoe hun huishouden, hun dagelijkse omgeving er steeds slechter uit gaat zien. Er vaker dingen steeds slechter gaan werken of stuk gaan. Of ze zullen zelf vaak dingen moeten doen die ze eigenlijk al lang niet meer kunnen doen. Met heel erg veel inspanning, en met vaak falen of vallen (en opstaan?) doen ze het dan toch. De gevolgen voor hun gezondheid en hun welbevinden kunnen negatief en erg groot zijn. Veel extra pijn, enorme uitputting, onomkeerbare achteruitgang van hun gezondheids- en functioneringsniveau.

En dat zijn nou net die dingen die (lang) onzichtbaar zullen blijven voor de buitenwereld.

Maar wat moet er gebeuren met de ouderen, chronisch zieken en gehandicapten die zover achteruit zijn gegaan dat ze veel meer hulp nodig hebben?

De bejaardenhuizen zijn gesloten of verpleegtehuizen geworden met lange, lange wachtlijsten. Voldoende thuiszorg is niet meer te krijgen.

Oh, en van die vrijwilligers; familieleden, buren, hebben we, zoals was te verwachten, ook niet veel gezien.

Maar, ook daar hebben onze politici weer een oplossing voor gevonden: ouderen, (en chronisch zieken, en gehandicapten?) kunnen euthanasie krijgen. Dan zijn de kosten die de maatschappij aan hen (terug!)  moet besteden helemaal bespaard.

Ben ik de enige die in dit alles een lijn ziet?

Niet voor ouderen

Niet voor ouderen, gehandicapten, chronisch zieken, armen

We merken het allemaal: alles wordt alsmaar duurder.

• De huren gaan weer omhoog
• Lagere hhurtoeslag
• Hogere eigen bijdragen
• Veel vergoedingen uit het ziekenfondspakket
• Zelf je hulp (gedeeltelijk?) moeten gaan betalen (en regelen?)
• Steeds minder aftrekposten voor de belasting
• De AOW groeit niet (al heel lang niet) mee
• De pensioenen worden verlaagd
• De gewone dagelijkse levensbehoeften worden steeds duurder

Hoe moeten ouderen, ouderen die geen heel goed pensioen hebben, chronisch zieken, gehandicapten en anderen met een laag inkomen dit allemaal betalen?
En hogere eigen bijdragen, èn hogere huur, èn hogere premies, èn hogere energiekosten, èn lagere huurtoeslag, èn hogere BTW, èn hogere gemeentelijke belastingen, èn meer betalen voor hulp en hulpmiddelen.Let wel: al deze ‘èn’s moeten van een en hetzelfde inkomen worden opgebracht, een inkomen dat vaak eigenlijk al te laag was.

Puur rekenkundig is dit al niet mogelijk.
Een voorbeeld: Stel iemand heeft AOW, en een heel, heel klein pensioentje. Laten we dit inkomen als 100% nemen:

Inkomen is 100 %
Huur + verwarming: 50 %
50 %
Ziektekosten verzekering: 15 %
35 %

Energie+ water: 15 %

20 %

TV, krant of internet:   8 %

12 %

Eigen bijdragen., o.a. v. hulp:   5 %
  7 %
Vervoer,  hulpmidd., etc.:  3 %
  4 %
Noodzakelijke verzekeringen:  10%

Oeps! dit is al - 6 %! *

Nog niet meegerekend: Gemeentelijke belastingen, ID-kaart etc., kleding, schoenen, kapper, kadootjes voor (klein-)kinderen;  ohh, en nog niets te eten of te drinken!

* Als over een jaar of twee meer dan 50% van de mensen in bovengenoemde groepen schuld-problemen hebben, hoeft daar niemand vreemd van op te kijken. Zo is er niet goed, fatsoenlijk en waardig te leven.
Worden we allemaal geacht om te gaan bedelen voor een hapje eten? In foute afdankertjes van schoenen te lopen?

Nederland dankt u zo al die mensen die zoveel bijgedragen hebben aan de opbouw van ons land, onze maatschappij?

Vooral de onvoorstelbaar enorme kilheid waarmee veel mensen, (die zelf goed zitten op duur pluche met een goed pensioen in het vooruitzicht,) praten over de offers die “we” moeten brengen, vanwege het begrotingstekort en de te dure zorg.
Zij schijnen heel, heel ver te staan van het feit dat ze het over mensen hebben, kwetsbare mensen, mensen die vaak alles, ook hun gezondheid, hebben gegeven zodat zij nu in zeer welvarendland kunnen leven

Vrouw en zorg, toen en nu

8 maart: Internationale Vrouwendag.

In de 40-er, 50-er jaren van de twintigste eeuw was het meest voorkomende patroon: de man was de kostwinner en werkt 5,5 à 6 dagen per week; de vrouw zorgde voor de kinderen en deed al het huishoudelijke werk. Dat was toen zwaar en arbeidsintensief werk. Maandag – wasdagbegon op zondagavond en eindigde op dinsdag met het strijkwerk, om een voorbeeld te noemen.

Toen kwamen er steeds meer ‘hulpen’ voor de huishouding, bijvoorbeeld eerst wasmachines en centrifuges en later wasautomaten.
Ook werden de gezinnen minder groot dan voor de tweede wereldoorlog.
De economie groeide en vrouwen gingen steeds meer “er bij” werken, of bleven na het krijgen van een kind werken; vaak parttime, maar ook wel fulltime.
Zij bleven wel in de eerste plaats verantwoordelijk voor de kinderen en het huishouden.

Steeds meer jonge vrouwen deden een goede opleiding of gingen studeren, en streefden een goede carrière na. De tweede feministische golf kwam, vrouwen emancipeerden, (nog steeds niet alle meisjes en vrouwen!), er kwamen crèches, kinderopvang en de hoop dat mannen meer huishoudelijke taken op zich zouden nemen…
Toch bleek met alle goede wil, ook van veel jonge mannen, dat de kinderen en het organiseren van de huishouding de verantwoordelijk van de vrouw bleven.

Verder gingen er meer echtparen scheiden, met als gevolg meer alleenstaande moeders.
Dit, of de aanwezigheid van een (ernstig) gehandicapt kind, maakten dat veel vrouwen beperkt werden in hun carrièremogelijkheden.
En ja, bij veel bedrijven en instellingen is er nog steeds verschil in doorgroei mogelijkheden van mannen en vrouwen, en/of het bevorderen daarvan.

Daar komt nog bij: onze ouders worden steeds ouder, leven langer, ook met gezondheidsproblemen.
Bovendien wordt de maatschappij steeds sneller en steeds ingewikkelder: “aanmelden via …@info.nl”, of: voor meer informatie: www………com”.
Alles wordt groter en onoverzichtelijker, nieuwe producten komen sneller en in grotere getale op de markt. Boodschappen doen in een supermarkt brengt veel oudere mensen in een permanente toestand van lichte paniek. Plus: nieuw geld, pinnen, etc.
Verreweg de meeste begeleiding en hulp aan oude ouders wordt gedaan door de (schoon-)dochters.

Nu gaat er flink, heel flink, bezuinigd worden op de zorg.
Hulp bij de huishouding krijgen is in de nabije toekomst alleen nog mogelijk voor degenen die het zelf kunnen betalen èn organiseren.
Opname in een verzorgings- of verpleeghuis: steeds minder kans op. Ook bijvoorbeeld na een beroerte, of bij (nog) niet heel zware dementie.
Op de hulp die gezinnen met een ernstig gehandicapt kind mede draaiende houdt, en andere voorzieningen voor gehandicapte kinderen (het “rugzakje”) wordt ook steeds verder bezuinigd. Net als op de voorzieningen voor (jong)volwassen gehandicapten.
Je voelt het al aankomen: wie zal er in de gevallen gaten moeten springen? Inderdaad, nog meer zorg die op de dochters/moeders neer zal komen.

Dit alles betekent niet veel goeds voor (gezins-)relaties en het aantal vrouwen met burn-outs en/of ernstige slijtage problemen.
Het in de best mogelijke carrière blijven werken tot aan de AOW-leeftijd, wordt dus steeds moeilijker voor heel veel vrouwen, en dus ook het opbouwen van een goed pensioen.

In deze ontwikkeling zit al ingebakken dat, wanneer de vrouwen die nu en/of in de nabije toekomst veel zorg verlenen aan oude ouders of een gehandicapt kind, (of broer of zus,) 70-plussers zullen zijn, zij lang niet zo gezond en fit zullen zijn als de 70-ers van nu.
En wat is dan hun kans op het krijgen van goede adequate hulpmiddelen of zorg?

Wie zort er voor de oudere vrouwen (of mannen) die geen kinderen hebben die dat voor hen kunnen doen?
Wie komt er, wanneer nodig, voor hen op bij de arts, het ziekenhuis, de ziektekostenverzekeraar of de gemeente, bijvoorbeeld na een beroerte, bij ondervoeding of uitdroging, of bij (beginnende) dementie?
En wie helpt hen bij met het huishouden of de boodschappen?

Wie? Jij?
Jij, minister of staatsecretaris?
Jij, man met goede carrière, drukke baan?
Jij, manager in de zorg of bij een zorgverzekeraar?
Jij, buurman of buurvrouw?
Wie?

Grote zorgen om de zorg

Wij, mensen die werken in de zorg, mensen die zorg nodig hebben, mensen van de SP, vele Twentenaren, maken ons ernstig zorgen.

Veel mensen maken zich heel ernstig zorgen om alle ontwikkelingen in de zorg.

Deze regering is zeer voortvarend als het gaat om dingen af te breken.

Mensen die afhankelijk zijn van een of andere vorm van zorg, van spoedhulp in het ziekenhuis tot hulp in de huishouding, zijn ongerust. 

Ook erg veel mensen die in de zorg werken maken zich zorgen. Om hun baan, maar vooral om hun cliënten.

'Mantelzorg' is het toverwoord in Den Haag. Familie en buren moeten maar helpen.

Familie heeft niet iedereen; de 80-plussers hebben vaak kinderen die al 60-plus zijn en ook vaak niet meer zo fit en gezond. Kinderen die nog wel fit en gezond zijn,moeten full-time werken voor hun huis, hun ziektekosten, hun verzekeringen en hun pensioen. Zoals de regering verlangt van iedereen.

Buren: veel ouderen en gehandicapten of chronisch zieken hebben buren die zelf het nodige mankeren. Zo niet, dan werken die buren waarschijnlijk al vijf dagen in de week.

Zelf iemand in dienst nemen,bijvoorbeeld voor de huishouding? Alfahulp?

Met een AOW, WIA of Wajong, of andere uitkering kun je dat meestal niet betalen. Woon- en ziektekosten worden steeds hoger, alles wordt duurder en woon- en zorgtoeslagen worden steeds minder.

Dus de ouderen, de mensen met psychische problemen, langdurig zieken, gehandicapten, kortom de armsten in onze samenleving, zullen dan vaak maar afzien van hulp.

Kunt u zich de gevolgen voorstellen van het niet meer gedaan worden van de huishouding in een woning?

Ik denk dat na een paar maanden u zo'n woning niet eens meer binnen wilt gaan.  En wanneer dan het ongedierte het huis uit komt, wie gaat het dan opruimen? Rutte? Een of ander TV-programma?

Velen zullen misschien uiteindelijk wel een einde maken aan hun hopeloze toestand, hun leven. Het zij passief of actief. Wat dan veel oplost voor de regering, de gemeentes en de zorgverzekeraars.

Velen zullen stilletjes zitten wegkwijnen, zonder rollator, zonder hulp, zonder vervoer (voor bijvoorbeeld doktersbezoek of naar een ziekenhuis, ver weg).

Anderen gaan door zonder zich goed en wel te realiseren wat er mis is; eerst verwaarlozing van de huishouding, de administratie en financiën, dan waarschijnlijk geen therapie en/of geen medicijnen meer.

Tot dat het dan een keer echt goed mis gaat!

Ministers, ambtenaren, verantwoordelijken, wat zegt u dan tegen de eventuele slachtoffers of hun familie. Of tegen buren of anderen die overlast te verduren krijgen?

Wat  hebt u te zeggen tegen de vele ouderen die uw Nederland opgebouwd hebben en zich nu als last, als ongewenst moeten gaan beschouwen?

Wat zegt u tegen de mensen, die na vele jaren hard werken voor een laag loon nu helemaal versleten zijn,maar nog niet eens recht op medische zorg of een rollator hebben?

Wat zegt u tegen al die mensen die met heel hun hart altijd gewerkt hebben in de zorg, die vaak al een functie- en loonsvermindering geslikt hebben. Die vaak vrijwillig wat extra doe3n voor hun cliënten, en die nu moeten vrezen afgedankt te worden, wetend dat hun hulp ècht nodig is.?

Nee, u kunt niet aankomen met : ‘we moeten bezuinigen in de zorg. Niet zolang er nog geld gaat naar schandalig hoge salarissen èn bonussen van de directeuren of managers in zorginstellingen en bij de zorgverzekeraars. Zolang er nog zoveel miljoenen zijn voor de nieuwbouw van een ziekenhuis op een ongewenste plek en totaal niet passend bij de ziekenhuisplannen van de regio in de nabije toekomst.

Over de perikelen, wantoestanden en ellende en ergernis van de patiënten en hun familie, veroorzaakt door de ziekenhuis reorganisatie hier in Twente zou je op zich al een boek of een soapserie kunnen schrijven!

Regeerders, wat hebt u nou precies tegen solidariteit? Tegen het delen van de lasten naar draagkracht?

Kunt u nog goed slapen, zonder nachtmerries? Of heeft u toch ergens nog een geweten?

Beste mede “christenen” in Den Haag, let op:

“Wat gij aan mijner minsten hebt gedaan, hebt gij aan Mij gedaan.”

Ooit zul u zich moeten verantwoorden voor alle ellende die u (mede) hebt veroorzaakt.

 Deel uw ervaringen of meningen hieronder!